รอบโลก by กรุณาบัวคำศรี

ความดื้อดึงในการครองอำนาจของทรัมป์ไม่ใช่ครั้งแรกในประวัติศาสตร์อเมริกัน เพราะย้อนกลับไปในอดีตก็เคยมีประธานาธิบดีที่ดึงดันจะคว้าชัยชนะ จนไม่สนว่าผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อชาติจะเป็นอย่างไร

 

ตอนนั้นคือยุคสงครามเวียดนาม และหากปราศจากคนๆ นี้ สงครามอาจจบลงเร็วกว่านี้ ผู้คนก็อาจไม่ต้องล้มตายมากเท่านี้ คนๆ นั้นก็คือ ริชาร์ด นิกสัน หนึ่งในผู้นำที่ต้องจารึกว่ากระหายอำนาจมากที่สุดคนหนึ่งของสหรัฐฯ 

เป็นที่รู้กันดีว่าคนฟิลิปปินส์คลั่งนางงามมาก ที่นี่มีเวทีประกวดตั้งแต่ในระดับเขตไปจนถึงระดับชาติ 

 

มากกว่าความสวยงาม คือทางลัดสู่ชีวิตที่ดีกว่า การเป็นนางงามคือใบเบิกทางชีวิตที่จะนำมาซึ่งชื่อเสียงและเงินทอง นั่นทำให้ที่นี่การประกวดนางงามแข่งขันกันสูงมาก ถึงขนาดต้องมีโรงเรียนสอนโดยเฉพาะ 

แม้ผลการเลือกตั้งอย่างไม่เป็นทางการจะออกมาระบุแล้วว่าประธานาธิบดีคนใหม่ของสหรัฐฯคือโจไบเดนแต่ดูเหมือนว่าโดนัลด์ทรัมป์จะยังคงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้และเดินหน้าฟ้องศาลว่าตนถูกโกงการเลือกตั้ง

 

ในสหรัฐฯ มีธรรมเนียมที่ผู้แพ้จะโทรศัพท์แสดงความยินดี หรือกล่าวสุนพจน์ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อสาธารณชน ซึ่งแม้ไม่ได้ระบุเป็นกฎหมาย แต่เป็นมารยาททางการเมืองที่ทำสืบกันมานับร้อยปี 

 

ขณะนี้ทุกสื่อจึงกำลังจับจ้องท่าทีของทรัมป์ว่าในที่สุดแล้วความดึงดันของเขาจะพาประชาธิปไตยของสหรัฐฯไปอยู่ณจุดใด

โจ ไบเดน คือนักการเมืองผู้มากประสบการณ์ ด้วยตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภารัฐเดลาแวร์นาน 36 ปี และตำแหน่งรองประธานาธิบดีอีก 8 ปี

ในวัย 77 ปีหากไบเดนคว้าชัยในศึกการเลือกตั้งครั้งนี้เขาจะกลายเป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯที่มีอายุมากที่สุดในวันที่สาบานตนเข้ารับตำแหน่ง

บุคลิกสุขุม นอบน้อม ใจเย็น ถูกคู่แข่งนำมาใช้โจมตีว่าเป็น Slow Joe หรือ Sleepy Joe แต่ลึกลงไปภายใต้รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ชายผู้นี้ฟันฝ่าโศกนาฏกรรมมากมายกว่าจะก้าวมาถึงจุดที่ใกล้คว้าตำแหน่งสูงสุดของประเทศ

“จงเคลื่อนไหวดั่งสายน้ำ” คือหนึ่งในยุทธวิธีที่คนรุ่นใหม่ชาวฮ่องกงใช้ในการประท้วงต่อต้านรัฐบาลเมื่อปี 2019

 

ปราศจากแกนนำหรือจุดรวมพลพวกเขาเคลื่อนที่ไปรอบๆเกาะฮ่องกงและสื่อสารกันด้วยเทคโนโลยีอย่างน่าทึ่งวิธีที่ม็อบฮ่องกงใช้กำลังกลายมาเป็นแม่แบบให้แก่การชุมนุมของคนรุ่นใหม่ในหลายประเทศรวมถึงในไทยด้วยเช่นกัน

 

แม้การออกมาเช่นนี้จะเสี่ยงต่อการถูกจับกุมหรือหมดอนาคตแต่บรรดาชาวม็อบเหล่านี้ยอมแลกเพราะสำหรับพวกเขาหากนิ่งเฉยต่อไปอนาคตก็ไม่มีเช่นกัน

 

ญี่ปุ่นคือประเทศที่ขึ้นชื่อด้านระเบียบวินัยบ้านเมืองสะอาดถนนหนทางปลอดภัยฉะนั้นแล้วหากจะเอ่ยถึงคำอย่างสลัมแหล่งเสื่อมโทรมตลอดจนคนไร้บ้านเหล่านี้ผู้คนอาจไม่คาดคิดว่ามีอยู่จริง

 

แต่สำหรับญี่ปุ่นแม้จะเป็นประเทศพัฒนาแล้ว ตามเมืองใหญ่ก็ยังมีสลัม โดยเฉพาะในโอซาก้า คนยากไร้ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงวัยที่เคยมีส่วนร่วมสร้างประเทศในสมัยทศวรรษ 1980 ยุคที่เศรษฐกิจของญี่ปุ่นรุ่งเรืองถึงขีดสุด แต่มาวันนี้เมื่อเศรษฐกิจถดถอย ค่าครองชีพพุ่งทะยาน พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากเข้ามาอาศัยอยู่ใน “คามากาซากิ”

สหรัฐอเมริกาคือดินแดนต้นแบบแห่งประชาธิปไตย และเป็นแม่แบบให้แก่หลายประเทศที่กำลังล้มลุกคลุกคลาน ทว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้เส้นทางประชาธิปไตยไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะหากย้อนกลับไปราว 200 ปีก่อน คนที่มีสิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งมีเพียง ชายผิวขาวที่ถือครองที่ดิน หรือคนที่จ่ายภาษีเท่านั้น

 

ที่เลวร้ายคือวันนี้ประวัติศาสตร์กำลังหวนกลับ เมื่อคนผิวดำมากมายกำลังถูกจำกัดสิทธิอีกครั้งด้วยกลโกงที่แนนเนียนกว่าเดิม

Kandapara เป็นซ่องขนาดใหญ่อันดับสองของบังกลาเทศ เปิดให้บริการมากว่า 200 ปีแล้ว

 

ในบังกลาเทศการค้าประเวณีเป็นเรื่องถูกกฎหมายซ่องจึงมีอยู่ทั่วไปทั้งเล็กและใหญ่แต่สถานะบนดินไม่ได้หมายความว่าชีวิตของโสเภณีที่นี่จะดีกว่าโสเภณีในหลายประเทศที่การค้าบริการยังคงต้องทำใต้ดิน

 

หลายคนถูกหลอกมาบางคนเต็มใจทำงานเพราะความจนแต่ที่เลวร้ายคือซ่องแห่งนี้เสมือนหลุมที่ไม่มีวันเติมเต็มในฐานะหนึ่งในประเทศยากจนที่สุดของโลกโสเภณีจำนวนมากทำงานหนักแค่ไหนก็ยากที่จะปลดแอกตนเองไปมีชีวิตอิสระ

 

ที่นี่เสมือนโลกอีกใบ เกิด แก่ เจ็บ ตาย สุขสม ทุกข์ทนปะปนอยู่ข้างใน Kandapara

อีกเพียง 2 สัปดาห์ก็จะถึงการเลือกตั้งครั้งใหญ่ในสหรัฐอเมริกาศึกชิงชัยตำแหน่งประธานาธิบดีระหว่างโดนัลด์ทรัมป์ประธานาธิบดีคนปัจจุบันจากพรรครีพับลิกันและโจไบเดนผู้แทนจากพรรคเดโมแครต

 

เป็นการเลือกตั้งที่หลายคนติดตามความคืบหน้า เพราะว่าที่ประธานาธิบดีคนใหม่นี้ไม่ว่าทรัมป์หรือไบเดนจะเป็นผู้กำหนดอนาคตของโลก ในฐานะที่สหรัฐฯ เป็นมหาอำนาจในหลายด้าน อย่างไรก็ตามกระบวนการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ก็เต็มไปด้วยความซับซ้อนมากมายที่ชวนสับสน

 

พบกับตอนแรกของ Podcast พิเศษ “เส้นทางสู่ทำเนียบขาว 2020” ในการทำความเข้าใจการเมืองอเมริกัน ก่อนถึงวันเลือกตั้งจริง

 

นโลกที่การบริโภคนิยมเป็นไปอย่างกว้างขวางและล้นหลาม ทุกวันนี้คนเราบริโภคกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา  กินทิ้งกินขว้างและใช้กันอย่างเกินความจำเป็น  เพียงเพราะต้องการมีของใหม่ๆตลอดเวลา

 

การผลิตสินค้าเพื่อตอบสนองความต้องการอย่างไม่มีที่สิ้นสุดทำให้ทรัพยากรโลกร่อยหรอและความต้องการที่ล้นเกินก็ทำให้ขยะล้นโลกตามมา 

 

แต่มีคนกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันเป็น “ขบวนการกินฟรี” เพื่อใช้ทรัพยากรทุกอย่างให้คุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด ด้วยการคุ้ยขยะมองหาอาหารที่ยังคงกินได้แต่กลับต้องถูกทิ้งเพียงเพราะรูปลักษณ์ไม่สวยงาม หรือผลิตเกินความจำเป็น

 

มากกว่านั้นพวกเขายังตระเวนไปตามร้านอาหารและร้านขายของเพื่อรับของเหลือทิ้งมาแจกจ่ายต่อให้กับคนที่ขาดโอกาสอีกด้วย

 

และนี่คือเรื่องราวของพวกเขา